o mundo de Shaila

2011-07-24T19:03:00.002+02:00

A historia repetíase de novo. as vendaxes caían dos ollos, resentidos tras outra operación máis. Tareixa enfrontábase de novo á esperanza, á ilusión, á alegría, á ledicia..., pero tamén ó desacougo, á decepción, á tristura ou á depresión. por iso, a pesares de telos completamente descubertos, a moza resistíase a abrir os ollos, por temor. con todo, a curiosidade e a inquietude puideron máis e axudáronlle a facer un guiño á vida. primeiro o esquerdo. Logo o dereito. O resultado: a escuridade de novo.

As bágoas non cesaban de bailar ás súas anchas polas pálidas meixelas de Tareixa. A penumbra perseguíaa de novo, as tebras cubrían a súa vida de novo, a dependencia nos demais acompañábaa de novo. Volvía haber un de novo, unha repetición do sufrimento, da desolación..........

esperando....

2010-11-15T21:10:00.004+01:00

tremendo con frío, sen darme conta.

as mans conxeladas e secas, cunha sensación de rixidez da que non dou escapado.

e a miña alma....

a miña alma está perdida, neste incertidume, neste medo que non se vai nin se agocha, que non se disfraza nin se maquilla....

mentras tanto, eu, mirando para as estrelas, tapadas polas mantas de nubes que cobren este ceo escuro nunha noite fría de xeada, de neve, de medo....

non me queda máis que esperar, que pasen as horas e uns días interminables para saber un destino ó que temo, sá ou enferma, non o decido eu.

mentres tanto, rir e chorar, correr ou descansar, tan só para deixar pasar o tempo, tan só para esperar

O bico dos bos días

2010-11-08T21:25:00.003+01:00

O día gris, as fiestras zumbando por ese vento que case consegue levantarme do chan.

Soa, na cama, ollando a foto onde saes, de pequeno, de noviño, cando tan só contabas 3 anos, quizáis máis, quizáis menos. Non importa, só sei que te miro, sen poder evitalo, para que a túa imaxe, o teu sorriso, eses ollos que me fixeron tolear, non se vaian nunca desta cabeciña tola que fai plans e máis plans, pero todos eles contigo ó meu carón, coas túas mans pegadas ás miñas, co teu peito apertándome forte, cos teus beizos enlazándose cos meus, temblorosos, húmidos, desexosos.

De repente......

ringgggggggggg!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

¡ Non, xa son as 9!; chego tarde ó curso......

Miro á esquerda, acendo a luz, busco ese sorriso, eses ollos, ese rostro inocente dun neno de 3 anos, quizáis máis, quizáis menos, non importa. Estás aí, acompañáchesme toda a noite, non podo tocarte, nin bicarte; aínda así, como se fose posible, os meus beizos mándanche un, de bos días, de "ámote", de ven comigo.....

O vento cesou e a chuvia molla a herba e a estrada. Soa o teléfono, eres ti:

"Bos días amor. Mándoche un bico de bos días".

non te esquezo

2010-03-25T18:34:00.004+01:00

o tempo vai pasando, os dias corren e nós non os damos pillado; as noites son máis curtas e o sol non é visto por ninguén. E eu aquí, diante desta máquina, pensando en ti, sen que a miña mente proxecto outra imaxe que non sexa a túa.
Pero por pouco tempo, por que o teu sorriso mudo, terá son en pouco tempo, ó meu carón, pasando as túas mans polas miñas meixelas.
hoxe non teño un día de moito pensar, as ideas non surxen coma antes, mais os sentimentos non adormecen nin un instante e incluso cando durmo escoito a túa voz.
Sen máis que poder dicir, quero que saibas que escribo por ti, por min,... por nós.
non te esquezo, nunca.

2010-03-25T00:18:00.002+01:00

xa non recordo a última vez que lle dediquei algo de tempo a este espazo que tanto me deu.

ben é certo que agora puiden entregarme máis, pero supoño que a pereza, o cansanzo e outros evitaron que me decidise.

so espero que a partir de agora a dedicación sexa maior, que non me esquecerades e me perdoedes polo tempo fuxido.

mil bicos a todos

debemos seguir

2008-11-04T20:37:00.002+01:00

Non sei como comear, para poder explicar todo o que pasa pola miña cabeza;en momentos alegría pero noutros moitos unha tristura que non me deixa neste camiño da vida no que só me gustaría ter como compañeiro o meu amor, a mña familia, os meus amigos....todos e cantos están nesta vida para pder ofrecerme algo fermoso que ilumine esta escuridade na que estou perdida e da que non consigo saír por non atopar o camiño.
Sei que teño que seguir, pero non pensedes que me fai moita gracia, por que estou farta de pasalo mal, moitas veces sen merecelo nin buscalo, moitas outras chegándome de rebote... pero en fin, foi o que me tocou e non podo refutalo, por que esta vida foi escollida para min e só eu podo seguir adiante con ela, ou tirar a toalla e, diso podedes estar seguros, que non o farei, por que teño moto máis que perder do que podo gañar se pecho os ollos e deixo que o tempo pase, sen disfrutalo como outros non poden. Por eles, por eses que xa non están aquí, é por quen debemos seguir.

malditos problemas

2008-11-04T20:33:00.003+01:00

Sei que esta vez non teño escusa pero os problemas polos que a mia vida correu non me permitiron pensar noutra cousa máis que en solucionalos.
Sen máis quero comezar de novo e facer unha parénteses para pedir desculpas pola tardanza aínda que intúo que non moitos me botaron de menos.
Ademais diso, tño un problema co meu portátil que non me deixa engadir imaxes que ilustrarían as miñas inquedanzas ou as miñas alegrías. Sn máis publico isto e comezo.
grazas por todo e mil bicos

agardando a contestación

2008-09-23T19:54:00.002+02:00

Un novo día
comeza para os dous:
ti es maior de idade;
eu deixei o tabaco;
ti vas sacar o carné;
eu voute ter ó meu lado.

Por iso,
e polo que nos falta
por vivir xuntos,
fago un brinde,
coas nosas copas
cheas de amor e paixón,
nesta velada eterna
que non terá fin;
neste fermoso lugar
que se asemella
ó xardín do Edén,
e nós,
cama Adán e Eva,
pensamos no futuro,
pero agardo
que non cometamos
o mesmo erro.
Aínda así,
eu vou probar
o froito prohibido,
vou gozar dos teus bicos,
ata o fin dos meus días,
por que ti,
ó contrario ca entón,
es a miña salvación,
líbrasme da maldición
pola que fomos castigados
a ser mortais,
pero non importa,
por que sei que estes días,
por moi poucos que sexan,
os vou vivir ó teu carón,
nos teus brazos
e cos teus bicos;
nos teus ollos
e coas túas caricias;
no teu corazón
e cos teus “ámote”.

Ese é o único desexo
que che pido,
¿concédesmo?

Pero non vou ser egoísta;
eu ofrézoche a cambio
o meu corpo e a miña alma,
a miña pel e o meu corazón,
os meus ollos e os meus beizos,
as miñas mans e o meu peito,
peito miúdo e suave
que protexe o pequeno corazón
que latexa por ti,
e por poder acadar
o desexo implorado,
este corazón que agarda
a túa resposta
mentres os meus ollos
se pechan
para ver o teu sorriso,
sentir as túas mans no meu corpo,
es teus bicos nos meus beizos,
as túas caricias no meu rostro,
e, mentres tanto,
sigo agardando a contestación,
agardando a contestación,
agardando a contestación..............

os comentarios sen fundamento

2008-09-12T16:21:00.002+02:00

Xa había tempo que non recibiamos comentarios absurdos que o único que conseguen medrar en nós son as ganas de seguir cos nosos proxectos para que a xente que de verdade lle importa e lle gusta o que facemos goce con verbas que saen do noso interior e que queremos compartir cos que de verdade nos valoran e nos queren. Sen máis, quero dicir que sei a identidade de quen quixo derramar un fermoso e humilde agasallo que no seu día lle quixen facer a un bo amigo que xa non está entre nós.
Unha vez máis, pido desculpas polas tardanzas e por empezar como o fago, pero non me queda máis remedio que facelo.
Agradecer tamén as palabras de quen me acopaña neste camiño.
bicos

COMA NOS VELLOS TEMPOS

2008-06-16T11:52:00.000+02:00

Sempre ó meu carón,
axudándome nos malos momentos,
compartindo comigo
alegrías e tristuras,
sorrisos e bágaos,
amosando o teu lado máis doce,
ese que moitas veces
te empeñas en tapar,
ocultar,
baixo o teu carácter maduro,
pero que sae á luz
cando preciso dunha amiga,
dunha compañeira,
dunha cómplice,
cando sinto morriña
dos tempos pasados,
da vida corrida,
dos andares percorridos,
xuntas,
dende nenas,
aquelas nenas
que xa gozaban do baile xuntas,
que xa gozaban das pequenas cousas,
e insuficientes,
coas que a vida nos agasalla
cando máis o precisamos.
Pero tamén dos prontos,
as tristuras,
a dor,
esa dor que tantas e tantas veces
ocupou o meu miúdo corazón,
impedíndolle ver máis alá
do sufrimento;
pero aí estabas ti,
para quitarme a venda dos ollos,
para amosarme
o fermosa que é a vida
aínda cando todo
parece escuro.
Por iso e por todo,
douche as grazas,
tinguindo este papel
con verbas sinceras,
con sentimentos encarnados
nesta mente infantil
que está sempre
á túa disposición
cando máis o precises;
para as alegría
e para as penas;
para os sorrisos
e para os prontos;
para todo
e pro sempre;
sabe que estou
ó teu carón.

Coma nos vellos tempos.

¿QUEN É O XUSTO?

2008-06-16T11:51:00.000+02:00

Sigo durmida,
nesta solitaria cama
que me acompaña
nos meus feos pesadelos
e nos meus fantasiosos soños,
na miña doce vida
e no meu cruel destino.
Mais non debo queixarme
porque eu non son
a que peor o estou pasando.
No mundo,
alá abaixo,
onde ninguén quere mirar
para non ver as atrocidades,
onde mulleres e homes coma min
sofren,
padecen,
choran,
berran,
calan por medo….
e todo por unhas mans egoístas
que non queren repartir nada,
que queren gozar eles
da inmensa riqueza
da que dispoñen estes países
que sofren sen ter culpa algunha.

Por iso,
non debo ser coma eles
e mirar para diante
dándome conta
de que, no mundo,
hai dores maiores,
sufrimentos inxustificados
que ninguén quere ollar
para non complicarse as vidas.

¿Quen é o xusto?

O MEDO

2008-06-16T11:44:00.000+02:00

O día comeza escuro,
ensombrecido polas negras nubes,
estas nubes que onte
taparon o meu miúdo corazón,
sacando á luz un sentimento de medo,
terror,
a perderte,
a poñer punto e final a esta relación.

Pero unha raiola de sol
saíu dos teus ollos,
luceiros que alumean o meu camiño,
un sendeiro longo e con baches,
que percorro ó teu carón,
cos teus bicos,
as túas caricias,
o teu gran amor,
este amor que medra tódolos días,
dentro de ti e de min,
este sentimento que non sabe o que facer,
cómo obrar,
cómo berrarlle ó mundo enteiro
que isto é verdade,
unha realidade existente entre nós.

Pero sei que o medo voltará a min,
inevitablemente,
sen poder facer nada para impedilo,
pero agardo que para entón,
ti esteas ó meu carón.

disfrutar o día

2008-06-14T21:36:00.000+02:00

A vida dá tantas voltas que moitas veces non nos damos conta do que pasa ao noso arredor. A miña pegou un xiro de 360 graos e a alegría que me trouxo é tan inmensa que non sabería cómo explicalo. O meu mozo está ao meu lado, a miña familia apóiame, os meus amigos están comigo e no facultade todo parece ir ben. Polo de agora aínda me quedan cinco exames pero os feitos están todos aprobados.
Todo isto vén por que lle quero dar grazas á vida polos momentos bos que me está brindando e por que dos malos xa non me lembro.
Vivide cada momento por que mañá ao mellor o día é peor.
Un bico

GRAZAS POR EXISTIR

2008-05-29T09:54:00.000+02:00

A vida ofreceume un agasallo fai hoxe 8 meses. O seu nome resultará coñecido, IVÁN, pero o amor que desprende reside todo en min e agardo que nunca se vaia por que a vida non ten sentido xa sen el.
Hoxe fago 8 meses co ser que máis quero, esa persoa que me está facendo a muller máis feliz do mundo, coa súa compaña,co seu amor, co seu apoio incondicional, coa súa paciencia...e todo para esta nena mimada e ceprichosa que tantos desgustos lle deu, pero do que non quero que haxa dúbida é do gran amor que sinto por el, este sentimento que nin as miñas humildes verbas poden explicar.
GRAZAS POR EXISTIR

volvemos

2008-05-15T10:11:00.001+02:00

Volvo dirixirme aos que queren que as miñas verbas se volvan plasmar neste mundo que me brindou a oportunidade de expresar o que sinto e o que desexo dicir en cada momento.
A pesar de todo, quero seguir pedindo perdón pola tardanza e o abandono destas historias que moitos recleman.
Con todo, quero comprometerme a intentar levalo máis ao día.
Moitos bicos e agardo poder gañar o voso perdón.

perdón

2008-04-07T17:22:00.002+02:00

Agardo recibir o voso perdón despois de tanto tempo sen escribir.
Os malos momentos cruzáronse no meu camiño unha e outra vez empedíndome poder ver a luz que iluminaba a miña vida.
Pero iso parece que es´tá pasando e creo que a miña vida se volve colmar de ledicia, grazas a el, á miña familia, aos meus amigos....e a vós, por suposto.
Moitos bicos e
PERDÓN.

PARA TI, MIRYAN

2007-12-05T17:14:00.000+01:00

SORRISO IMBORRÁBEL,
iso é o único que che pido
neste día tan especial para ti.

Aínda recordo toda a nosa infancia,
os nosos paseos en patíns
unidos, como non,
ás miñas continuas caídas;
os xogos coas bonecas,
coas tendas, ás profes...

nunca esquecerei
o ben que o pasamos,
a cantidade de chocolate
que comemos,
todo xuntas,
sen nos despegar.
Os abrazos e bicos constantes,
as mostras de cariño,
a compra de "aceche" ( ¿lémbraste?)

Non sei cómo expresarche
con estas sinceiras verbas,
o moito que te quero
e te necesito,
por que ti eres veciña,
compañeira,
amiga,
confidente,
irmá,
sobre todo iso,
irmás, aínda que non de sangue nin ante a lei ,
irmás nos nosos corazóns.

Moitas felicidades
e recorda que aquí me tés,
para todo o que necesites.

Só agardo que esta maizade
tan sincira e transparente,
non se vexa truncada
polos caprichos do destino.

QUÉROTE MOITO.

FELIZ CUMPLEAÑOS DAVID

2007-12-05T17:02:00.000+01:00

Un día coma este,
nubloso e frío,
gris e escuro,
vése máis feo
polo recordo del,
ese rapaz que,
con tan so 20 anos,
perdeu a vida
unha triste mañá de agosto,
debido a un grave accidente de coche.

O seu rostro,
os seus xestos,
os seu gran corazón,
xamais serán esquecidos
entre todos nós,
os seus amigos e
seres queridos
que o único que desexamos,
é voltar o tempo atrás
para impedir
que eses fermosos ollos azuis
xamais se pecharan;
que ese gran corazón
non deixase de latir;
que ese singular sorriso
non se esbaecera...

Non consigo evitar
que esbaren polas miñas meixelas,
estas bágoas de dor;
dor por unha morte prematura,
inxusta,
cruel,
inesperada;
dor por un ser que marchou;
por unha man fría;
polo sufrimento,
este sufrimento que non ten cura,
nin pastillas,
nin xaropes,
nin remedios caseiros,
nin tan sequera o tempo,
conseguirán disminuir
este sentimento.

Neste día tan especial
coma hoxe,
o día do teu aniversario,
quero agasallarte
con esta triste composición,
ofrecéndoche, coma sempre,
o meu cariño e apoio.

FELIZ CUMPLEAÑOS, DAVID

o tempo que pasa

2007-12-03T12:18:00.000+01:00

O día comeza chuvioso nesta cidade escurecida pola néboa que sae onda o río que baña as rúas e as vidas dunha xente que sae das súas casas con bufandas, luvas....todo para arremeter contra o frío xélido dun inverno que aínda acaba de nacer pero que, temo, durará ata ben entrado o mes de abril; oxalá que non sexa así.
Mentras tanto, na miña terra, os meus siguen coa súa vida rutinaria que, moitas veces, lles impide ver os fermosos que son cada un dos momentos que se nos ofrece.
Por iso, agardo que todos tomemos a vida como o que é: uns segundos de gozo que non han tardar moito en esbaecerse.
Moitos bicos

NUNCA ESQUECEREI ESTA EXCURSIÓN.

2007-11-28T16:37:00.000+01:00

2007-11-28T16:30:00.000+01:00

GRAZAS DANI POR ESTAR SEMPRE Ó MEU LADO,POR QUERERME TANTO E POR SER O MEU MELLOR AMIGO.

TKM

2007-11-28T16:19:00.000+01:00

Os comezos son sempre duros
e o noso non ía ser menos:
a miña inseguridade,
a túa insistencia,
os meus pretendentes,
e somo non, as túas tamén,
a nosa complicidade...
tantas e tantas cousas
que marcaron o inicio
desta inesperada pero fermosa realación.

Todo o tempo indecisa,
¿que fago?,
era a única pregunta
que ocupaba a miña mente.

De súpeto,
un día chamáchesme,
coma outros tantos;
a conversa comezou coma sempre,
pero un comentario
fixo que tomasse a decisión
da que agora non me arrepinto;
sincerizácheste comigo,
contáchesme un problema pasado,
emocionácheste, e fixéchesme chorar a min tamén,
provocaches en min tal reacción
que aínda hoxe non saio do meu asombro.

Esa noite,
souben que me querías,
xa mo dixeras moitas veces, `
pero esa foi a demostración.

Soará unha declaración,
pero o fin desta composición
é que a xente saiba
cómo nuns minutos,
convertiches a inseguridade en desenfreo,
atrevemento,
valentía par comezar unha nova etapa.

Non nos está a ser dodo,
pero defendémosnos,
por que sabemos que o único que importa,
é que nos queremos.

Grazas por estar ó meu carón
e axudarme a ver a vida mellor.

QUÉROTE

a felicidade que me inunda

2007-07-14T01:54:00.000+02:00

hola!!!!!!!!

xa sei que fai tempo que non escribo pero é por falta de tempo jaja.

agardo que todos vós esteades ben, eu moi ben.

a miña vida nestes momentos está en Lalín e a felicidade, non completa, inunda o meu pequeno mundo que día tras día medra sen parar.
só se ve escurecida pola falta de ver ós meus amigos que se atopan non moi lexos pero que, o non ter carnet, impide o meu desprazamento para disfrutar da súa compaña.
sen máis despídome desexando que a felicidade que me acompaña sexa compartida con todos vós.
milleiros de bicos

fotos Madrid

2007-06-01T09:45:00.000+02:00

Estas son algunhas fotos máis da excursión. Agardo que me recoñezades; son a dos dous lunares, co pelo rizo. Na última foto aparezo ca meiga de merlán. ¿Xa me atopastes?

Grazas por seguirme e afgardo que vos gusten

Un bico forte.

2007-05-23T12:17:00.000+02:00

O curso está rematando e os nervios xógannos unha mala pasada nestes días que parecen séculos, xornadas infinitas nas que profesores e alumnos amosan as verdades deste ano, curto pero intenso, fermoso pero cun ton de tristura pola próxima despedida que non tardará moito en producirse.

Todo isto vén a conto de que hoxe é o día oficial de despido do noso traballo escolar no blog pero non pensedes que rematará aquí porque seguiremos traballando.

Mañá dannos as notas e o medo percorre de novo o meu corpo, non do mesmo xeito que fai uns meses pero é, ó fin e ó cabo, o medo percorrendo o meu miúdo corpo de trasno.

moitos bicos e agardo que non me abandoedes.

P.D:adxunto algunha foto da recente excursión realizada a Madrid. Agardo que vos gusten.

2007-04-25T11:51:00.000+02:00

O que amo é o amor
a mesma idea do amor
o feito mesmo de amar
as palabras coas que amo.
Amo a miña conciencia de amor.
Ámome.
María Xosé Queizán.

A SÚA VIDA CHEGOU Ó SEU FIN

2007-04-11T11:56:00.000+02:00

A súa vida chegou ó seu fin,
feneceu,
ficou parada,
sen respirar,
o último alento,
ese último co que non se puido
despedir de min,
ese último que non conseguín presenciar,

ficou e eu non estaba ó seu carón.

Sinto que a deixei
cando máis me necesitaba
ó seu lado,
permitín que deixase este mundo,
inxusto,
cruel,
desalmado,
este mundo no que soubo vivir,
adaptarse,
aguantar,
un mundo que agora
chora bágoas de sangue,
por que ela non está,
por que se foi,
por que xamais volverá.

Ela,
tan boa coma ningunha,
tan sorrinte coma poucos,
tan desorientada coma todos.

Ela,
que tanto significou para min,
que tanto amor me deu,
que tantas alegrías me ofreceu,
que tanto cariño depositou en min.

Só podo dicir que o mundo é moi inxusto,
non era ela quen tiña que marchar.

¿Por que non me levou con ela?

¿Por que me deixou soa?

¿Por que non me dixo adeus?

¿Por que todo ten que ser tan triste?

Foise un sábado 24 de marzo,
mais non retornou ó día seguinte.

2007-03-28T11:57:00.000+02:00

o medo percorre
de novo o meu corpo
a noticia da súa empeoración
provocou un sentimento en min
de temor, terror,
a perdela,
a sentir que xamais a vou volver a ver.

A vida é moi inxusta,
iso todos o sabemos,
pero o único que pido
é que non ma leven,
que deixen que se quede comigo.

Xa me quitaron ó home que máis quería,
agardo agora que non quiten da miña vida a esta muller
que tanto me deu,
que tanto me axudou.

Sei que cando ela se vaia
non vou levantar cabeza,
todo vai ter un fin
e o meu vai ser
o día que o seu gran corazóndeixe de latexar.

Só pido que non se vaia.

Por favor

a miña irmá

2007-03-21T12:05:00.000+01:00

Das voltas no cuarto,
mírasme de esguello,
amósasme un sorriso,
xesticulas con alegría,
transmites ledicia...

mais cando te enfadas,
¡ai cando te enfadas!

o fume sáeche polas orellas,
as meixelas póñenseche rubias,
os ollos comezan a saltar,
e o corpo paralízase;

pero iso non impide
que cando a tempestade pasa,
me digas que me queres,
que te alegras de ser miña irmá,
que te ergas pola noite
e me deas un bico
(ese bico que,
aínda que eu non me recordo,
marcou o meu corazón).

Quero que saibas que,
a pesar das diferenzas,
dos enfados,
das discursións,
ti es e serás,
a irmá que sempre desexei ter.

Xuntas agardo apoiarnos
e apsar os malos momentos
como ata agora.

Non esquezas que aquí tés
unha amiga.

2007-03-21T11:59:00.000+01:00

Case non me coñeces
e xa te atreves a dicir
que me queres.

Non sabes nafda de min,
e xa me miras
dun xeito extraño.

Sabes o m eu nome
e pouco máis,
e a túa mirada
faime tremer.

Non sei que me está a pasar,
pero síntome feliz,
será por ti,
polos demais,
pero de novo sinto
que a vida é un agasallo,
por ti
e polos demais.

Agardo que non me esquezas,
que consigas ser feliz,
deixemos pasar o tempo,
xuntos ou separados,
quero que saibas que te quero moito,
non sei cómo nin por qué,
pero quérote.

Grazas.

ISO É SUFICIENTE

2007-03-07T12:10:00.000+01:00

Os regresos sempre son tristes,
e este non vai ser excepción;
fai unha semana estabamos disfrutando
duns días de descanso en Madrid,
e hoxe a rutina
agocha monotonía.
Non quero dicir con isto
que esta vida sexa aburrida
por que ten momentos de ledicia.

botei de menos ós amigos,
á familia, ós compañeiros...
pero sobretodo a ela.
Sei que me acompañou
en toda a viaxe,
no meu interior sentía
a súa presenza,
mais non podía ollar
o seu sorriso,
a súa mirada cómplice,
toda ela,
deitada na cama
e aguntando as miñas inquedanzas,
os meus desamores.

Os médicos din que non entende,
que a súa mente está atrofiada,
pero eu podo asegurar que non é así;
a todo o que eu confeso
ela contesta cunha preciosa mirada,
afacéndome dffsaber que me apoia.

Sei que parecerá unha tolería
pero o alzáimer que ela ten
desaparece por momentos.
Oxalá fose verdade para todos
mais eu véxoo así,
e iso é suficiente

RECUPEREI UN AMIGO

2007-02-08T12:51:00.000+01:00

Collémosnos das mans,
mirámosnos ós ollos,
acercamos os nosos corpos,
os nosos corpos entrelazáronse,
as nosas miradas morreron xuntas,
Nós, sentíndonos os dous,
coma se foramos un só,
Nós, mirando as estrelas
para que nos cumprisen
o mesmo desexo;
Nós, que agardabamos
estar xuntos sempre.

Os meses pasaron,
vivimos moitas sensacións xuntos,
disfrutamos o que nos deixaron,
e un bo día,
decidiches decirme adeus,
mais non foi unha triste despedida.
Agora vexo que foi o mellor,
os nosos camiños son paralelos,
xamais esquecerei o vivido,
o sentido, o disfrutado,
xamais sentirei o que sentín contigo,
meu fiel compañeiro,
que un día me dixeches adeus,
deixándome consumido o corazón.
Pero non te sintas mal,
por que todo o hai que superar.
Os días pasaron
e a miña vida mudou de estado,
sei que perdín un mozo
pero que recuperei un amigo.

2007-02-01T12:56:00.000+01:00

Como agradecerlles a todos aqueles que se acordan de min todo o que me aportan?
o unico que podo facer e dirixirme a eles amosándolle a alegría que me transmiten.ç
só podo decir gracias e non me esquezades.
aquí tedes unha amiga.
bicos

BÁGOAS

2007-01-31T12:15:00.000+01:00

As bágoas volveron hoxe ós meus ollos;
é ben certo que a vida
no para de dar voltas;
ont e que tan ben me sentín,
e hoxe que a soidade ocipa
de novo o meu corazón
que late case sen darse de conta.

Non me sinto soa
por que non teña a ninguén ó meu carón,
pero si por que esa
sensación me enche por completo
nestes días
nos que non todo me sae como agardaba.

Síntome soa, incomprendida,
con falta de cariño
xa sei que non teño motivos,
pero necesito,
nestes momentos nos que a autoestima
se atopa polo chan,
que me dean mimos;
como o meniño pequeno,
como o cachorro
que precisa ese calor
para poder seguir adiante,
en fin, síntome coma eses días de regra
que non sei o que me pasa
nin cómo conseguir sentirme mellor.

Por vostede heino conseguir

2007-01-31T11:55:00.001+01:00

Xa sei que é inútil escribirlle, pero supoño que o fago para desafogarme. Ben é certo que non estou pasando polo meu mellor momento, pero iso non me impide soñar, e soño, soño con que por fin son feliz, dunha vez por todas, que nada nin ninguén se expón no meu camiño, que non existen obstáculos;sei que pido imposibles, pero recórdovos que estou a soñar. O meu é o pesimismo, pero de cando en cando sae unha raiola de felicidadde, alegría, que transforma a miña tristura en ledicia.
Aínda recordo aquelas carreiras polos fermosos prados verdes da miña terraa, a recolleita das patacas, a vendima, o tempo de augardente, a romaría do Faro e da parroquia; momentos todos eles que agardo nunca esquecer porque son o único recordo que me quedan del; o seu sorriso, a súa enerxía, as súas ganas de vivir, todo o que hoxe me falta a min, todo o que el se levou.
Por iso, teño que recoñecer que son moitas as veces que me derribo e penso en tirar a toalla, pero nunca o fago, por e, polo home máis importante da miña vida, ese que ten nome propio: Manolo, o meu avó.
Por vostede xuro seguir adiante, por que vai ser por vostede por quen vou vivir, por que é vostede quen me transmite a súa enerxía para que aproveite o tempo que vostede non puido.

POR VOSTEDE HEINO CONSEGUIR, GRAZAS.

2007-01-25T12:21:00.000+01:00

Tódolos días ó meu carón,
aguantándome e consolándome,
como pano de bágoas
e ombreiro onde chorar.

Eu amoso un sorriso
e as caras ledicia e alegría.
Mais se os meus ollos se escurecen,
o meu corazón se engurra
ou a alma se entristece,
aí están elas
soportando e entendendo.

De novo dou as grazas,
a a todas vós que me axudades
sen pedir nada a cambio,
cun sorriso no rostro,
e unhas palabras de alento
para min, para que me sinta mellor.

Só podo dicir mil grazas.

os meus amigos do blog

2007-01-25T12:03:00.000+01:00

Navegando neste mundo coñecín a moita xente. Uns das Américas, outros de España e quen sabe se algúns da Antártida. Pero iso non importa, ¿que máis dá se son negros ou brancos, rubios ou morenos, altos ou baixos, esveltos ou rechonchos?; o que de verdade admiro é a súa humanidade, o seu interior que me amosan moitas tardes cando visitan o meu blog.
Mais iso non me chega, gustaríame velos, abrazalos, bicalos, agradecerlles polo seu apoio incondicional que me brindaron sen me coñecer. Só sabendo o que eu sentía foi suficiente para que toda esta xente se revolucionara e acudise a min, para me axudar a poder levar mellor os momentos malos que me tocan vivir.

Por vós e por todo, grazas desta pesimista nata que desexa conocervos.

ASÍ SON EU

2007-01-24T12:14:00.000+01:00

Como unha máis nese ceo escuro,
.............................................no formigueiro,
......................................................no montón,
...............................................................no lapiceiro,
.......................................................................na chaqueta;
coma unha estrela,
..........................formiga,
................................lapis,
......................................botón;
ASÍ SON EU.

Alumeo
........só o suficiente;
.......................vivo o mellor posible,
......................................escribo coma os demais,
..................................................con verbas saídas do interior;
..................................................................abrocho e agarrro esta vida
....................................................................................que tan rápido corre.
ASÍ SON EU.

Shaila,
........pequena e riseira,
................inqueda e pesimista,
.......................compañeira e solidaria,
..............................neste mundo de cans,
.........................................de puñaladas trapeiras,
................................................de alegrías.
ASÍ SON EU.

portugués ou galego?

2007-01-24T10:45:00.000+01:00

De novo volvo escribir para aclararlles os que día tras día me visitan, de que o idioma no que os meus sentimentos saen á luz é o galego, co que moita xente o confunde co portugués, lingua irmá da nosa e que, non por iso, é importante. A min non me importa o que me visitedes pensando que se trata do portugués xa que as orixes son os mesmos.
Aclarado isto, agardo que non vos moleste e coñezades a miña verdadeira orixe: Galicia.
Despídome mandándovos moitos bicos e agardando que me entendades.

2007-01-23T09:59:00.000+01:00

Hoxe o día amenceu con neve, moita neve, os rapaces non puideron ir a clases, os coches están descansanso, e todo parece paralizado. Pero nós seguimos aquí, Tati e eu non nos damos por vencidas e intentámosvos facer chegar o que os nosos ollos son capaces de ver, a pesar da néboa que o cobre todo.
Hoxe é un bonito día para decir o que sentimos por que o día é gris e os sentimentos flúen mellor.
Non vos cortedes e amosade o voso lado mais sensible.
Moitos bicos desta apaixonada da neve

comeza unha nova semana

2007-01-22T10:14:00.000+01:00

hoxe é 22 e a semana comeza con neve moi preto de nós;agardamos que pronto se nos acerque e poidamos perder clase para descansar.
UNHA NOVA SEMANA COMEZOU E A MIÑA ALEGRÍA DISPÁRASE.
vivide a vida e sede felices.

poema dunha amiga

2007-01-17T11:59:00.000+01:00

El, Eu, Dous
agora un,
vida nova
alegría
felicidade
risas
medo
medo de non volver escoitar as risas
de non sentir os seus abrazos
mais aínda
as rúas falan
din que non se sabe o que se ten
ata que se perde
pero
eu, eu si que o sei.

este é un poema de Alba Regal García adicado a Edgar Álvarez Diéguez

O Nadal está moi preto

2006-12-20T11:54:00.000+01:00

Xa se está acabando o ano como pasa con este primeiro trimestre dun curso no que sabemos que todo é moi duro, malia iso, debemos unir forzas e non descansar ata conseguir os nosos obxectivos. Por iso quero mandar desde aquí, un recuncho de Galiza, tódalas miñas forzas para aqueles que as precisen, ó igual que me pasa a min.
É moi usual preguntar qué pides para o ano que está por entrar; pois ben, eu direi que o que de verdade quero é que a saúde non lle falte a ninguén, que o amor se manteña encendido, e que consigamos acadar, aínda que non sexa a completa, unha pequena porción de felicidade por que, de ser sinceiros, a min ultimamente non me acompaña a sorte. Pero iso é o de menos, pido que as guerras rematen, e a corrupción, e as inxustizas, e a maldade acumulada neste mundo ó que, tarde ou cedo, imos deixar.
Sen máis, e para non vos aburrir, deséxovos a todos unhas moi felices festas e toda a felicidade do mundo. Tamén vos pido que non vos esquezades de nós e nos visitedes como ata agora. Moitos bicos e ata o ano que vén.

un día gris

2006-12-08T15:24:00.000+01:00

hoxe o día é gris:

chove, fai vento e eu estou soa,

soa nesta casa tan grande

na que só atopo as miradas perdidas

duns velliños ós que adoro

a miña bisavoa á que,

nestes días tristes,

estou a coidar;

o meu bisavó que non deixa

de me contar historias

xa perdidas

pero que seguen vivindo na súa mente;

e a miña, xa non sei se tía, bistía ou tataratía,

á que os anos non conseguiron

sacarlle toda o mal humor

que a acompañou desde

o mesmo día que naceu.

Eu, soa pero acompañada,

na miña mente non sae a cara do meu mozo.

Eu, soa e escoitando Bebe na radio vella da miña avoa.

Eu, soa e pensando nos bos momentos que pasaron

e que xamais volveran,

eses que desexaría que volvesen.

Aínda así, sigo soa,

neste día gris e fría

nos comezos de decembro.

Agardo que este día remate xa.

ATA QUE AMORTE NOS SEPARE

2006-11-29T12:16:00.000+01:00

Coñecinte un día

case de casualidade,

e desde entón

da miña mente e

do meu corazón

non saiches,

parece que é este

un sitio agradable

por que fai case un ano

que o ocupas por completo

e non o queres abandoar,

pero non penses que é iso o que desexo

xa que ti eres a fonte

que tódolos días me dá enerxía

para vivir neste mundo tan inxusto

no que só atopo algunhas razóns boas

polas que seguir adiante,

a máis importante sabes que eres ti,

a mellor persoa da miña vida

que me acompaña a sol e a sombra.

Non me deixes nunca de amar,

e agardo que esto siga

ata que a morte nos separe.

A MIÑA BISAVOA

2006-11-29T11:58:00.000+01:00

Desorientada, inocente, manexable,

como a vida dun meniño,

esa muller que antes era

divertida, enerxética, hiperactiva,

e todo o que tivese que ver

coa felicidade;

abandona sen querer esa vida

e volve ser unha nena grande.

Esquécese das cousas, non sabe o que fai...

dinlle alzaimer ó que padece,

mais o que a muller que máis quero sofre,

non se pode esplicar con palabras.

Xa sei que non podo facer nada,

pero vou disfrutar dela coma se fose

o último día que me acompaña

por que, ¿quen sabe?

ó mellor para ela mañá,

xa non son a súa neta.

Vou manter os ollos abertos

e aprobeitar o cariño que

despois sei que non

me vai poder dar.

Sei que a ela non lle gustaría

saber como vai acabar a súa vida,

pero xa é tarde para explicarllo,

por que un ser descoñecido habita nela

impedíndolle recordar que ten unha neta

que a quererá ata o último momento.

A vostede, Digna, dedícolle esta composición

que non ten outro fin máis que

dar a coñecer á mellor muller do mundo,

esa que, se puidera,

me limpiaría as bágoas

que percorren as miñas meixelas

por unha bisavoa perdida

recorde que a súa neta

non a vai esquecer,

pase o que pase,

xuntas por sempre xamais.

aquel día funesto

2006-11-22T12:30:00.000+01:00

Un día lonxe se foi,

eu pensei que sería unha viaxe,

que nuns días volvería,

pero as noites pasaban e vostede non chegaba.

Agora miro á Lúa

e ás estrelas,

e pregúntome

se me estará a escoitar,

por iso, e en silencio,

lle confeso o que sinto,

por que o boto de menos;

e non me afago.

¿Como decir e facer pensar

que isto é normal,

se nin eu mesma o creo?

¿Como esquecer o home

ó que me quero parecer?

Un día marchou,

mais non podo decir

que outro día retornou.

o mundo da literatura

2006-11-22T12:05:00.000+01:00

É ben certo que no mundo real hai odio, hai guerras, hai fame, hai envexas e hai moitísimos máis vicios dos que case non me atrevo nin falar. Decidín animar ás miñas alumnas de literatura a crear aquí, nesta rede de blogs, un mundo de soños e contos que nos servira para fuxir da monotonía das aulas (que moitas veces agobian demasiado). O certo é que agora estou un pouco preocupada porque non sei que facer. Este é un traballo de clase, que puntúa, que ilusiona, que abre fiestras ao mundo real e irreal; pero dende algún tempo teñan que soportar as malas palabras e os malos modais dunha "persoa" e creo que non nos paga a pena. Así pois, agradeceríavos eu (Susana), que nos deixedes seguir traballando no noso proxecto, ao igual que en cursos anteriores, e que reservedes outros espazos máis íntimos para os ataques persoais (merecidos ou non). Moitas grazas, a profe!!!!

A falsa valentía

2006-11-21T12:15:00.000+01:00

Ola meus queridos amigos que día tras día vos adentrades no mundo de Shaila e visitades á Meiga de Merlán:
Diríxome a vós para informarvos de que hai algunhas persoas que se poñen en contacto con nós dicindo verdadeiras barbaridades pero non son o suficientemente valentes como para poñer o seu nome ou algo que nos axude a saber quen nos di semellantes cousas. Por iso vos pido que nos asinedes os comentarios e se @ valente que di iso o le se decate de que a nosa vida vai fenomenal, e que ninguén nos vai separar a estas dúas amigas que tanto nos queremos.
Sinto moito que quen non tedes culpa de todo isto, teñades que ler o que agora me atrevo a expoñer.
Sen máis, e volvéndovos pedir perdón, despídome desexando que non afecte a esta amizade, nin se vexa afectada.
moitos bicos e pídovos que me contestedes, sobretodo esa persoa tan "valente".
Moitos bicos.

2006-11-17T13:20:00.000+01:00

Hoxe na escola
aprendín algo novo:
máis vale axudar ó necesitado
pra non quedar desamparado,
ca facer mal ós demais
e ser un fracasado.

Alguén dexo:
"hai que vivir a vida
por que só son dous días"

Antes non o entendía
mais agora que o padezo,
morro e debezo por ver
de novo á rapaza que
agora non recoñezo

Este ser que habita en min
de tristuras echoros vive,
por que aínda que aparente ser forte,
na súa alma a dor a consome;
e tódolas noites cando o lembra,
queda reducida asimple materia,
por que non disfrutou de todo
o amor que el lle dou,
e agora pensa
que se o comprendera había ser mellor.

PERDÓN

DEDICADO A TI, MEU AMIGO

2006-11-15T12:24:00.000+01:00

¿Por que non soñar,
se é a única forma
de poder estar cos
que xa se foron?

¿Por que non fantasear
e pensar que xamais me vas deixar?

¿Por que non finxir
que todo o malo se ha de ir?

¿Por que non imaxinar
que a Lúa podo tocar
e nela quedar,
sen deixar de te mirar?

Contéstame meu amigo,
¿por que non podo
quedarme contigo?
Sabes que teu nome
xamais caerá no olvido.
Sabes que o meu corazón
por ti está perdido.

Soará moi bonito,
pero é que de verdade o sinto:
estou namorada
e chego á conclusión
que o meu soño diario
é estar contigo.

¿Podo cumprilo?

2006-11-08T11:08:00.001+01:00

aquel día todo parecía perfecto:
o sol saia como o de calquera xornada de setembro
pero traia de fondo unha cor escura,negra,
mais eu, iñorante a todo o que ía suceder,
tentei pasalo o mellor que puiden.
Agora sei que todo puido ser moi diferente,
vostede podería estar comigo,
cumprindo a promesa de me acompañar o día da miña voda,
mais non é así,
encargaremos un prato menos
por que o home, ata agora, máis importante da miña vida
non ficou comigo,
foise e xamais o volverei ver.

Ese día morría o meu avó
a quen lle adico esta composición que,
a pesar de non ser nada literaria,
amosa tódolos meus sentimentos,
uns sentimentos que me firen por dentro.

Síntome impotente,
aínda así,
e sabendo que el me estará mirando
desde calquera lugar ,
mándolle a máis forte das miñas apertas,
e prégolle que non se esqueza de min
e me axude niste camiño
que iniciei xa fai 17 anos.

quéroo moito avó.
a súa neta que se sinte culpable.

O inicio nun novo mundo

2006-11-03T11:09:00.000+01:00

Por fin chegou o día. Agardamos moito este momento no que tan so cunha tecla creamos un mundo diferente para nós, un mundo no que, agardamos, nos deades as vosas opinións e queiradas compartir as vosas alegrías e penas. Hoxe, 3 de novembro do 2006, creamos os nosos blogs. Recomendo que tamén entredes no da miña compañeira do lado, ameigademerlan.blogspot.com, coa que non deixo de vivir grandes emocións e a que me acompaña a onde queira que eu vaia, a miña amiga e confidente Tania, Tati para as amigas. Agardo tamén que deixedes pegadas da vosas visitas e que non vos resulte aburrido nin pesado. Serán as nosas inquedanzas e as de tódolos mozos da nosa idade que queiran compartir con nós as súas anécdotas como tamén o faremos nós.
De antemán recibide a miña benvida e un fortísimo saúdo co que inauguro meu blog que se convertirá tamén no meu diario.
Moitos bicos.
Shaila